'In hoofdzaken eenheid, in bijzaken verdraagzaamheid en in alles de liefde'
Daarom heb ik een behagen in zwakheden, in smadelijke behandelingen, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus' wil. Want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig.
De troon als koninklijke zetel was in het Oude Israël een belangrijk symbool van de verhevenheid en macht van koningen. De koning deed vanaf zijn troon bestuurlijke maar ook rechterlijke uitspraken (2Sam.14:9; Ps.122:5). De troon was zo nauw verbonden met het koninklijke ambt dat ze een symbool werd voor het koningschap in al zijn facetten.
Troon van Salomo
De enige beschrijving van een troon in de Bijbel vinden we in 1Koningen 10:19-20 en 2Kronieken 9:18-19. Daar wordt verteld over de indrukwekkende troon van koning Salomo: ‘Van ivoor liet hij een grote troon maken, die werd overtrokken met zuiver goud. Zes treden leidden naar de troon, die aan de bovenkant een ronde hoofdsteun had en armleuningen aan weerskanten van de zitting. Naast de armleuningen stonden twee leeuwen en op de zes treden stonden twaalf leeuwen, één aan elke kant van iedere tree. In geen enkel koninkrijk was ooit zo’n troon gemaakt’.
Uiterlijke kenmerken
Met behulp van deze beschrijving en op basis van archeologische gegevens kunnen we een beeld schetsen van hoe de koninklijke troon er in het Oude Israël ongeveer uitzag. De troon was een grote zetel, gemaakt van steen, hout of zelfs van kostbare metalen of ivoor. Hij had meestal een hoge rugleuning en aan beide zijden brede armleuningen. Soms was de troon versierd met ivoren inlegwerk of goud, waarin menselijke of dierlijke figuren of geometrische patronen waren aangebracht.
Cherubs
Bij de troon van Salomo stonden naast de armleuningen twee leeuwen. Van dergelijke tronen met leeuwenfiguren (ofwel sfinxen of cherubs – figuren met het lijf van een leeuw en de kop van een mens) zijn ook voorbeelden te vinden onder archeologische vondsten uit het Oude Nabije Oosten. Een voorbeeld is de sarcofaag van koning Abiram van Byblos uit de tiende eeuw voor Christus. Op de sarcofaag staat de koning afgebeeld terwijl hij op een troon zit met aan weerszijden een sfinx. Een enigszins vergelijkbare voorstelling zien we bij de ark van het verbond in het heiligdom: hierop staan twee cherubs die samen de troon van God vormen.
Voetenbank
Vóór de koninklijke troon was meestal een voetenbank geplaatst. Dat was een soort trapje of bankje, bedoeld als steun voor de voeten van de koning. In de Bijbel wordt de voetenbank verschillende keren genoemd, maar meestal met een figuurlijke betekenis: de voetenbank staat symbool voor onderwerping aan God (zie Jes.66:1 en Mat.5:35). Een verwijzing naar het concrete voorwerp vinden we alleen in 2 Kronieken 9:18 en Jakobus 2:3.
Goddelijke troon
Het beeld van een koning gezeten op zijn troon wordt in de Bijbel regelmatig gebruikt ter uitdrukking van de macht en majesteit van God (1Kon.22:19; Jes.6:1 en Ez.1:26). Gods troon is echter in de hemel en niet op aarde (Ps.11:4), wat wil aangeven dat zijn majesteit onvergelijkbaar is met die van aardse koningen.
Dit is de ‘troonzaal’ van waaruit geregeerd en geoordeeld wordt. Hier zien we de verheerlijkte gelovigen van het OT en NT. Dus na de opname van de gemeente. Het is in Openbaring de hemelse troonzaal met de oordeelstroon.
Troon van God – Mat.5:34; Hand.7:49; Op.4:2
Dit is niet de troon van God die in de hemel is, maar de troon van David op aarde, in Jeruzalem, die eenmaal de troon des Heren wordt genoemd (1Kron.29:23). Openbaring 3:21 maakt duidelijk onderscheid tussen de troon van God waarop Christus nu zit (in de hemel), en Christus’ eigen troon waarop Hij strak zal zitten op aarde (Jes.9:5)
Troon van David – 2Sam.7:16; Ps.89:36; Luk.1:32
Dit is de aardse troon waarvan Christus erfgenaam is geworden en waarop Hij nog zal zitten. (Ps.2:6). Let op het letterlijke, aardse en eeuwige karakter ervan in de Bijbel. Het is een troon van heerlijkheid voor Hem (Mat 19:28; 25:31). De Gemeente zal met Christus op Zijn troon zitten (Openb. 3:21).
Troon van genade – Heb.4:14-16; 8:1; 12:2
Hebreeën spreekt van een huis waarover Christus Heer is (3:6), en over een Hogepriester (4:15) en dat wij vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom (10:19-22). De troon waar we barmhartigheid en genade kunnen vinden tot hulp op de juiste tijd, want Hij kan hen die verzocht worden te hulp komen, omdat Hijzelf geleden heeft toen Hij verzocht werd (Heb.4:16; 2:18).
Het is de rechterstoel van Christus omdat het oordeel door God is overgegeven aan de Zoon (Joh.5:29). Het is een ‘troon’ waarvoor de gelovigen zullen verschijnen. ‘Want wij allen moeten geopenbaard worden voor de rechterstoel van Christus, opdat ieder ontvangt wat in het lichaam is gedaan, naardat hij bedreven heeft, hetzij goed, hetzij kwaad’ (2Kor.5:10). Deze zitting zal plaatsvinden ná de Opname en tijdens of vóór de bruiloft van het Lam (Op.19:6-8).
Troon van zijn heerlijkheid – Mat.25:31-32; Op.7:9-17
Deze troon vinden we op aarde, vóór het Vrederijk. De volkeren zullen verzameld, beoordeeld en gescheiden worden in bokken en schapen. De schapen gaan het Vrederijk binnen, de bokken worden gedood vóór het Vrederijk. De norm voor het oordeel is de houding die de volken ten opzichte van Israël, ‘deze broeders van mij’ hebben ingenomen (Mat.25:40).
Troon van de twaalf apostelen – Luk.22:30;
‘Voorwaar, Ik zeg u, dat u die Mij gevolgd bent, in de wedergeboorte, wanneer de Zoon des mensen zal zitten op de troon van zijn heerlijkheid, u ook op twaalf tronen zult zitten om de twaalf stammen van Israël te oordelen’ (Mat.19:28). En: ‘Ik beschik u een koninkrijk, zoals mijn Vader Mij heeft beschikt, opdat u eet en drinkt aan mijn tafel in mijn koninkrijk en op tronen zit om de twaalf stammen van Israël te oordelen’ (Luk.22:29-30). Het waar en over zie het hier gaat maakt de tekst duidelijk. In het messiaanse rijk van Christus en over de twaalf stammen van Israël.
Grote witte troon – Hand.17:31; Op.20:11-15
De rechtszitting van de grote witte troon vindt plaats ná het duizendjarig Vredesrijk (Op.20:5, 11-15). Er wordt niet gezegd waar die rechtszitting zal plaatsvinden. Uit Openbaring 20:4-6 blijkt dat de rechtvaardigen, die ‘heilig’ en ‘gelukkig’ worden genoemd, zullen opstaan vóór de duizend jaren. De overige, de goddelozen zullen pas ná de duizend jaren opstaan (Joh.5:29; Hand.24:15). Hun lichamen zullen onverderfelijk herrijzen en ‘de zee gaf de doden die in haar waren, en de dood en de hades gaven de doden die in haar waren’ (vs.13). ‘En als iemand niet geschreven gevonden werd in het boek van het leven, werd hij geworpen in de poel van vuur’ (vs.15).
Troon van de vierentwintig oudsten – Op.4:4
‘…en rondom de troon waren vierentwintig tronen en op de tronen zaten vierentwintig oudsten, bekleed met witte kleren en op hun hoofden gouden kronen’. De Gemeente wordt hier samen met de gelovigen uit het Oude Testament voorgesteld, die zich in de hemel bevinden.
Troon van de satan – Op.2:13-14
Aan de engel van de gemeente Pérgamus wordt geschreven: ‘Ik weet waar u woont, daar waar de troon van de satan is’. Wat de ‘troon van satan’ is, daar is veel verschil van mening over. Er zijn er die wijzen op keizer Constantijn de grote waarmee in 312 de kerk een verbond sloot (het caesarpapisme). Wel is de satan een ‘koning’: ‘Zij hadden over zich als koning de engel van de afgrond; in het Hebreeuws in zijn naam Abaddon; en in het Grieks heeft hij de naam Apollyon’ (Op.9:11).
Tenslotte
We eindigen met een vergezicht, een vergezicht dat binnenkort werkelijkheid kan worden, want eenmaal zal elke knie zich voor Hem, Jezus Christus buigen! (Fil.210). ‘Zo zegt de Here der heerscharen: zie een man, wiens naam is Spruit. Deze zal uit zijn plaats uitspruiten en Hij zal de tempel des Heren bouwen. Ja, Hij zal de tempel des Heren bouwen en Hij zal met majesteit bekleed zijn en als heerser zitten op zijn troon; en hij zal priester zijn op zij troon; heilzaam overleg zal er tussen hen beiden zijn’ (Zach.6:12-13).